سرانجام جشنواره مادران و پدران قصه گو برگزار شد تا انجمن تاریانا با یک برنامه ریزی منسجم و با انتشار فراخوانی دیگر، دومین دوره آن را در سال 1394 برگزار کند. در این جشنواره علاوه بر سخنرانی افشین حیدری مدیرکل میراث فرهنگی صنایع دستی و گردشگری خوزستان، مجتبی گهستونی دبیر این دوره از جشنواره به سخنرانی پرداخت.

عملیات احداث سد بالارود در اندیمشک درحالی آغاز شده که محوطه باستانی بردپنیر متعلق به هزاره چهارم میلادی در معرض خطر آبگیری و عملیات ساخت و ساز سد قرار گرفته است. با اینکه مسئولان سد اعلام کرده‌اند که خطر نفوذ آب به این محوطه باستانی صفر است اما متولیان میراث‌فرهنگی و کارشناسان این جمله را نوعی بی‌اعتنایی به محوطه بردپنیر می‌دانند. محوطه باستانی بردپنیر متعلق به هزاره چهارم‌ ق.م است. این محوطه با اینکه در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده اما تاکنون هیچ بررسی باستان‌شناختی و ضوابط عرصه و حریم میراث‌فرهنگی را تجربه نکرده است.

شوش به دلیل اهمیت تاریخی و به واسطه پایتخت بودن در دوران عیلامی و هخامنشی، به رغم اینکه در دهه60 با مساحت 400 هکتار ثبت ملی شد ولی همچنان برای ثبت جهانی با مشکل تعیین حریم مواجه است. به عقب افتادن ثبت جهانی در کنار بی توجهی به حفظ این میراث تاریخی سبب شده، هر بار گروه‌های مخرب میراث فرهنگی به طمع دزدیدن قطعه یا شی تاریخی، اقدام به حفاری‌های غیرمجاز کنند و هر بار تکه ای از زمین باستانی شوش را سوراخ و امنیت این منطقه را بهم می زنند. مجتبی گهستونی، فعال میراث فرهنگی در خوزستان، به خبرنگار آنا می‎‎گوید یکی از ا

شهر اهواز در دهه‌های 30 و 40 توسعه یافت و شهر باستانی هرمز اردشیر که متعلق به دوره ساسانیان بود در میان این توسعه شهری و پس از آن با جنگ تحمیلی گم شد و نشانه‌هایی که از هرمز اردشیر بود دیگر دیده نشد و حالا با گذشت سالیان بسیار این شهر باستانی فراموش شده، روز به روز زیر لایه‌های شهری محوتر می‌شود و موضوع احیای آن همچنان مسکوت مانده است.

خرابه‌های شهر باستانی هرمز اردشیر در تاریخ ۲۴ شهریور ۱۳۱۰ با شماره ثبت ۴۳ به‌ عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسید اما تعیین حریم آن انجام نشد و وجود آثار تاریخی بسیار در این منطقه همچنان مورد بی‌مهری مسئولان شهری و میراث فرهنگی قرار گرفت. اما سال 1385 احیای شهر هرمز اردشیر از سوی فعالان میراث فرهنگی مطرح شد و حالا پس از گذشت حدود هشت سال از آغاز به کار پروژه قطار شهری اهواز از شمال به جنوب این شهر که از قدیمی‌ترین منطقه اهواز عبور می‌کند و پیدا شدن چندین اثر تاریخی مهم در ایستگاه‌های مختلف این پروژه که به گفته باستان‌شناسان و کارشناسان، گواهی بر منطقه احتمالی شهر باستانی هرمز اردشیر است، همچنان این موضوع مورد توجه نبوده و مسکوت مانده است.

همزمان با مطرح شدن احیای شهر باستانی هرمز اردشیر، پروژه قطار شهری اهواز نیز به صورت جدی پیش می‌رفت که در یکی از ایستگاه‌های قطار واقع در میدان دروازه یا خلیج فارس آثار تاریخی پیدا شد. با تایید باستان‌شناسانی از میراث فرهنگی استان مبنی بر باستانی بودن دیوار سفالی و خشتی که حین عملیات خاکبرداری مشاهده شده بود، حساسیت دوستداران میراث فرهنگی بر این قضیه بیشتر شد. اما به دلیل ملی بودن پروژه قطار شهری، مدیرکل وقت میراث فرهنگی استان خوزستان (صادق محمدی) با اینکه هیات باستان‌شناسی و کارشناسی از تهران در سال 86 تایید کرده بودند که در این محوطه آثار باستانی وجود دارد و تفاهم‌نامه‌ای با میراث استان منعقد شد که این پروژه بررسی شده و اگر در حین عملیات به آثاری دیگر برخوردند اطلاع دهند، زیر بار پیگیری ماجرا نرفت و بدون توجه به این آثار، کار پروژه قطار شهری اهواز ادامه یافت.

درخواست پژوهشگران، باستان شناسان، روزنامه نگاران و فعالان میراث فرهنگی از ارزیاب یونسکو :
اعتبار حرفه‌ای سازمان یونسکو را در پرونده « ثبت جهانی شوش»تضمین کنید
 
جمعی از پژوهشگران، باستان‌شناسان، هنرمندان، خبرنگاران و دوستداران میراث فرهنگی بیانیه ای درباره‌ی «ثبت جهانی شوش» صادر کردند.
در متن بیانیه دو زبانه جمعی از پژوهشگران، باستان‌شناسان، هنرمندان، خبرنگاران و دوستداران میراث فرهنگی درباره‌ی «ثبت جهانی شوش» آمده است:
نامزدی «مجموعه‌ی باستانی شوش» در فهرست میراث جهانی خبر خوشی است که بعد از سال‌ها مظلومیتِ این مجموعه‌ی میراثِ بشری، از چند ماه پیش به طور جدی در فضای رسانه‌ای کشور زمزمه می‌شود. با وجود این و به رغم تقدیر و تحسینی که می‌بایست از تلاش‌های مسؤولان محترم سازمان میراث فرهنگی صنایع دستی و گردشگری کشور انجام داد، نمی‌توان نسبت به نگرانی‌ها و نقدهای جدی کار‌شناسی که در این زمینه وجود دارد بی‌توجه بود. به‌ویژه به سادگی نمی‌توان چشم بر ابهام‌هایی بست که اظهارات مسؤولان محترم درباره‌ی مشخصاتِ عرصه و حریم این مجموعه‌ی میراث بشری پدید آورده است.
بنابراین، با توجه به نزدیک بودن زمانِ حضور ارزیابانِ سازمان ایکوموس به نمایندگی از یونسکو که به منظور وارسیِ پرونده‌ی ثبت جهانی شوش در این شهر کهنسال و مقاوم حاضر خواهند شد، از ایشان تقاضا داریم به‌گونه‌ای تصمیم بگیرند که هم در خور شأن این میراث بشری باشد و هم اعتبار حرفه‌ای سازمان یونسکو را ضمانت کند.
در این زمینه، دو نکته حایز اهمیت است:
یکی این‌که، با وجود گذشت ماه‌ها از ارسال پرونده‌ی شوش به یونسکو هنوز مقامات سازمان میراث فرهنگی و گردشگری مشخصات این پرونده را تشریح نکرده‌اند و طی هفته‌های گذشته جلسه‌هایی به منظور مشخص شدن محدوده‌ی عرصه‌ی شوش برگزار کردند که با توجه به ارسال پرونده به یونسکو پرسش‌برانگیز بوده است. در شرایط کنونی، یافتن راهکاری برای حفظ و صیانت از عرصه‌ی باستانی شوش، که طی آخرین تحقیقات علمی در سال ۱۳۸۷ حدود ۱۲۰۰ هکتار برآورد شده، ضروری است. همچنین ضروری است، تا حد امکان، راهکارهای حفظ این سرمایه‌ی ملّی و بشری با استفاده از همه‌ی توان و با مشورت و چاره‌جویی از متخصصان و کاوشگران و نیز با استفاده از تجربیات جهانی پیگیری شود. بخصوص، از پافشاریِ بی‌دلیل و تقلیلِ بی‌منطقِ عرصه‌ی شوش به «۴۰۰ هکتار»، که منجر به نادیده گرفتن بخش قابل توجهی از این سرمایه و میراثِ بی‌مانندِ ملّی و بشری خواهد شد، پیشگیری شود؛
دوم این‌که، پرونده‌ی ثبت جهانی شوش به صورت یک «مجموعه‌ی میراثی» و یا در صورت امکان «منظر فرهنگی ـ طبیعی» تدوین شود نه به عنوان یک اثر «منفرد»، تا هم محوطه‌های اقماری پیرامونِ هسته‌ی مرکزیِ بقایای باستانی شوش (همچون تپه‌ها و محوطه‌های جعفرآباد، جوی، بندبال، ایوان کرخه و نظایر آن) را دربرگیرد و هم نسبت به بستر طبیعیِ شکل‌گیریِ این شهر ریشه‌دار و کهن بی‌توجهی نشود. لازم به یادآوری است که پرونده‌ی اولیه‌ی ثبت جهانی شوش که در زمان ریاست آقای مهندس سیدمحمد بهشتی بر سازمان میراث فرهنگی توسط آقای میرعابدین کابلی، باستان‌شناس و کار‌شناس پیشکسوت سازمان میراث فرهنگی و از کاوشگران شوش، زیر نظر معاونت پژوهشی وقت این سازمان و دکتر شهریار عدل تهیه می‌شد نیز شوش به صورت یک «مجموعه» و نه «تک اثر» دیده شده بود.
با همتی که تاکنون مسؤولان نشان داده‌اند خوشبختانه بخشی از مسیر برای ثبت جهانی شوش پیموده شده است. با وجود این، درخواستِ مؤکد ما این است که پرونده‌ی ثبت جهانی شوش می‌بایست متناسب با شأن و جایگاه تاریخی و تمدنی آن باشد. شوش یکی از نخستین کانون‌هایِ شکل‌گیریِ حکومت‌های اولیه، شهرنشینی و ابداع خط در جهان است. این شهر کهن، دیرپا‌ترین «پایتخت» در سرتاسر تاریخ ایران بوده است. شوش همچنین یکی از نخستین جا‌ها در ایران و جهان بوده که کاوش‌های علمی و مدرن باستان‌شناسی در آن آغاز شد و ادامه یافت. در جنگ تحمیلی اخیر علیه میهن مان نیز اگرچه شوش قهرمانانه ایستاد، اما میراثش آسیب‌ها و لطمات بسیاری دید. یادآوری این سرگذشتِ پر فراز و نشیب به ما اجازه نمی‌دهد که با تعجیلِ غیرضروری در ثبت جهانی، نسبت به ارزش‌ها و خصایصِ واقعی آن ناسپاسی و حق‌نا‌شناسی روا داریم.
لذا ما امضاکنندگان این بیانیه، ضمن تشکر از تلاش‌های مسؤولان، قویاً تقاضا داریم بحث‌ها و نقدهای کار‌شناسی مورد توجه قرار گیرد و پرونده‌ی میراث جهانی شوش پس از بازبینی و تکمیل بر اساس نظرات کاوشگران و متخصصان نهایی شود.
 
با احترام:
سیاوش آریا (کنشگر میراث فرهنگی و روزنامه‌نگار آزاد)، احمد آزادی (باستان‌شناس، پژوهشکده باستان‌شناسی)، سحر آقاجان‌نسب (باستان‌شناس)، هاشم ابراهیمی (کنشگر میراث فرهنگی)، یوسف ارزانی بیرگانی (فعال اجتماعی)، سعید اسکندری (شاعر)، محمد اکبری (مدیر کانون پارس‌فرهنگ، الیگودرز)، پرویز افشاربابادی (فعال اجتماعی ـ خوزستان)، علیرضا افشاری (روزنامه‌نگار و فعال فرهنگی)، مریم اطیابی ( خبرنگار)،رضا ایزدستا (فعال فرهنگی و معاونت اجرایی کانون آینده‌نگری ایران)، ثریا باباخانی (فعال اجتماعی ـ خوزستان)، ابوالفضل بابادی شوراب (فعال فرهنگی ـ خوزستان)، مسعود بُربُر (روزنامه‌نگار)، امین بختیاری (هنرمند نقاش ـ خوزستان)، مجتبی برزویی (نویسنده و پژوهشگر تاریخ)، حامد بصارتی (فعال فرهنگی)، سعید بنی‌اسد (فعال هنری ـ خوزستان)، دکتر روشنا بهباش (استاد محیط زیست دانشگاه ـ خوزستان)، محمود بهرامی (کارگردان تئاتر ـ خوزستان)، دکتر تورج پارسی (استاد سابق دانشگاه)، نجمه پرویزی (کارشناس ارشد فرهنگ و زبان‌های باستانی)، پرویز پیران (جامعه‌شناس)، الهام تقی‌پور (دوستدار میراث فرهنگی ـ خوزستان)، خاطره توانا (کارشناس ارشد مدیریت جهانگردی)، آریوشاهین جعفری (دانشجوی دکترای تخصصی قارچ‌شناسی)، نسرین جودکی (کارشناس مردم‌شناسی ـ خوزستان)، امیر چراغی (دوستدار میراث فرهنگی ـ خوزستان)، امین چراغی (فعال فرهنگی ـ خوزستان)، محمدرضا چیت‌ساز (دکترای تاریخ، رییس اسبق پایگاه پژوهشی محوطه‌ی شوش)، رسول حاجی‌باقری (دبیر انجمن پیشگامان خورشید استهبان)، نیا حبیبیان (فعال اجتماعی ـ خوزستان)، هادی حجازی (راهنمای گردشگری)، سیدحمید حسن‌زاده (فعال اجتماعی ـ خوزستان)، هومن حمدان (فعال فرهنگی ـ خوزستان)، مرجان حمزوی (فعال میراث فرهنگی ـ خوزستان)، یعقوب حیدری (راهنمای موزه و بناهای تاریخی ـ خوزستان)، زهره خانی (فعال فرهنگی ـ خوزستان)، حمید خانی حویزاوی (دوستدار میراث فرهنگی ـ خوزستان)، مهناز خدری غریبوند (دوستدار میراث فرهنگی ـ خوزستان)، فرناز خطیبی (دانشجوی دکترای باستان‌شناسی، دانشگاه توکیو، ژاپن)، رحیم دارابی (کارشناس تربیت بدنی ـ خوزستان)، علی داودی (فعال اجتماعی ـ خوزستان)، سریا داودی حموله (نویسنده و شاعر ـ خوزستان)، میلاد دهقان (فعال فرهنگی)، شاهرخ رزمجو (دکترای باستان‌شناسی، عضو هیأت علمی گروه باستان‌شناسی دانشگاه تهران)، هدا رشیدی (دوستدار میراث فرهنگی ـ خوزستان)، کوروش روستایی (دکترای باستان‌شناس، پژوهشکده باستان‌شناسی)، شهرام زارع (باستان‌شناس و سردبیر مجله‌ی باستان‌پژوهی)، اسدالله زارعی (ارشد روان‌شناسی عمومی ـ خوزستان)، علی زلقی (دانشجوی دکترای باستان‌شناسی، دانشگاه ماینس، آلمان)، پوران زنگنه (عکاس ـ خوزستان)، مهرنوش سروش (دانشجوی دکترای باستان‌شناسی، دانشگاه نیویورک، آمریکا)، اصغر سعیدان (رییس انجمن ترویج و توسعه‌ی فناوری و بهره‌برداری از آب‌های معدنی گرم)، سپیده سعیدی (دانشجوی دکترای باستان‌شناسی، دانشگاه ایالتی نیویورک)، رضا سلیمان‌نوری (روزنامه‌نگار)، فرامز سه‌دهی (شاعر ـ خوزستان)، سیدمنصور سیدسجادی (دکترای باستان‌شناسی، سرپرست هیأت کاوش‌های شهر سوخته و دهانه‌ی غلامان)، مژگان سیدین (دکترای باستان‌شناسی از دانشگاه ورشو، لهستان)، سیداباذر شبیری (دانشجوی دکتری باستان‌شناسی ـ دانشگاه آتن)، معصومه شعبانی (فعال اجتماعی ـ خوزستان)، مرجان شیخی‌نسب (کارشناسی ارشد روانشناسی ـ خوزستان)، رضا شیرالی (دوستدار میراث فرهنگی ـ خوزستان)، مجتبی شیرالی (دوستدار میراث فرهنگی ـ خوزستان)، علیرضا صادقی امیری (کنشگر میراث فرهنگی و دبیر انجمن سپيد پارس ـ بابل)، علی‌رضا صادقی (دبیر انجمن خشت خام ـ یزد)، امیرمنصور صفوت (کارشناس موسیقی و خواننده ـ خوزستان)، حمید طاهری (سینماگر ـ خوزستان)، زهرا طباطبایی (کارشناس گردشگری و دوستدار میراث فرهنگی)، محسن عاشوری (راهنمای گردشگری)، ابراهیم عبدالله‌زاده (کارشناس ارتباطات اجتماعی)، میثم عبدالهی (کارمند امور عشایر خوزستان)، کامیار عبدی (دکترای باستان‌شناسی، سردبیر مجله‌ی باستان‌شناسی و تاریخ)، ندا عزیزیه (کارشناس موزه ـ خوزستان)، وحید عسکرپور (دکترای باستان‌شناسی، استادیار دانشگاه هنر اسلامی تبریز)، محمدتقی عطائی (دانشجوی دکترای باستان‌شناسی، دانشگاه مونیخ، آلمان)، محمد عظیمی (مدیر کمیسیون انجمن‌های دوستداران میراث فرهنگی مازندران)، عادل عکرش (فعال اجتماعی ـ خوزستان)، کریم علیزاده (دانشجوی دکترای باستان‌شناسی، دانشگاه هاروارد، آمریکا)، حبیب‌الله فاضلی (عضو هیأت علمی گروه سیاسی دانشگاه تهران)، علیرضا فتاحی (ارشد مدیریت علوم تحقیقات ـ خوزستان)، رعنا فرهادیان (فعال فرهنگی ـ خوزستان)، میترا قلندری (فعال اجتماعی ـ خوزستان)، آرش قنواتی (کارشناس هنر و مدرس معماری)، فردین کوراوند (نویسنده و شاعر ـ خوزستان)، محمود گل (طراح هنرمند ـ خوزستان)، مجتبی گهستونی (روزنامه‌نگار و دوستدار میراث فرهنگی ـ خوزستان)، مرضیه لرکی (هنرمند ـ خوزستان)، شعله لرکی (فعال فرهنگی ـ خوزستان)، شبنم لرکی (فعال فرهنگی ـ خوزستان)، مصظفی لطفی نجف‌آبادی (فعال میراث فرهنگی ـ خوزستان)، حمید لویمی (فعال اجتماعی)، سپیده مازیار (دانشجوی دکترای باستان‌شناسی، دانشگاه گوته فرانکفورت، آلمان)، فریدون مجلسی (نویسنده و مترجم)، سعید محمدپور (فعال میراث فرهنگی و کارشناس حقوق ـ خوزستان)، مهدی مرادی (شاعر ـ خوزستان)، کوروش محمدخانی (دکترای باستان‌شناسی از دانشگاه لیون، فرانسه)، میثم موحدفرد (دبیر انجمن پاسداشت مفاخر ایران)، یاسر موحدفرد (دبیر بنیاد فردوسی)، لیلا محمدپور (کارشناس مدیریت جهانگردی و راهنمای جهانگردی)، هدایت محمدی (فعال فرهنگی ـ خوزستان)، محمود محمدی (فعال فرهنگی ـ خوزستان)، فرید محمدی (کارشناس حسابداری ـ خوزستان)، محمدحسین محمدی (کارشناسی ارشد برق ـ خوزستان)، سعادت محمدی (فعال فرهنگی ـ خوزستان)، دکتر بابک مختاری (رییس پارک علم‌وفناوری خوزستان)، صدرالدین مرتضوی (فعال فرهنگی ـ خوزستان)، سیدمیثم مرعشی‌پور (فعال فرهنگی ـ خوزستان)، ایوب مروانی (فیلمساز ـ خوزستان)، الهه معروضی (فعال میراث فرهنگی ـ خراسان رضوی)، مهدی مکارمی (فعال اجتماعی)، فاطمه منصوری (فعال فرهنگی ـ خوزستان)، علی‌اکبر موسوی (کارشناس ارشد حقوق بین‌الملل و فعال فرهنگی)، سیدایمان موسوی (دوستدار میراث فرهنگی ـ خوزستان)، سیدرضا موسوی (سخنگوی شورای استان خوزستان)، سیدنور موسوی (استاد دانشگاه ـ خوزستان)، سیدمحمود موسوی (رییس اسبق مرکز پژوهش‌های باستان‌شناسی کشور و از کاوشگران شوش)، فرزاد موسوی (هنرمند ـ خوزستان)، سیدحبیب موسوی (فعال فرهنگی ـ خوزستان)، فرشید مهدیکار (دبیر اجرایی شورای هماهنگی سمن‌های بابل)، ویدا مهین‌پور (دوستدار میراث فرهنگی ـ خوزستان)، رامین ناصح (دبیر کانون آینده‌نگری ایران ـ خوزستان)، مهرداد ناصری (شاعر ـ خوزستان)، صادق نجاتی (معلم ـ خوزستان)، پیمان نجف‌پور شهنی (نمایندگی مطبوعات در خوزستان)، نگار نخلی (فعال محیط زیست ـ خوزستان)، رضا نیکپور (دبیر انجمن ایلام‌شناسی ایران)، حامد وحدتی‌نسب (دکترای باستان‌شناسی، عضو هیأت علمی گروه باستان‌شناسی دانشگاه تربیت مدرس)، احسان هوشمند (جامعه‌شناس و فعال فرهنگی)، علی هژبری (دانش‌آموخته‌ی کارشناسی ارشد باستان‌شناسی، دانشگاه تهران)، حمیدرضا یزدانی (کنشگر فرهنگی) و احسان یغمایی (کارشناس و باستان‌شناس پیشکسوت سازمان میراث فرهنگی و از کاوشگران شوش).

شوش در آستانه ثبت جهانی قرار دارد اما به‌دلیل فراز و نشیب‌هایی که اداره میراث‌فرهنگی خوزستان و شهرستان شوش در طی سالهای گذشته داشته است نتوانسته مدیریت جامعی در این شهر باستانی داشته باشد. این درحالی است که فعالان میراث‌فرهنگی و کارشناسان تاکید دارند که مدیریت شوش باید شایسته و همه فن حریف باشد. خبرگزاری میراث‌فرهنگی ـ گروه میراث‌فرهنگی ـ می‌گویند اولین کلنگ‌ باستان‌شناسی ایران در شوش زده شد. شهری که پشتوانه تاریخی آن به چند هزارسال پیش می‌رسد.

اهواز – خبرگزاری مهر: سخنگو و دبیر انجمن دوستداران میراث فرهنگی خوزستان لغو تعطیلی روزهای پنجشنبه ادارات را به ضرر توسعه گردشگری استان دانست. مجتبی گهستونی در گفتگو با خبرنگار مهر اظهار کرد: طبق اعلام استانداری خوزستان در خصوص لغو تعطیلی روزهای پنجشنبه ادارات و دستگاه های دولتی استان خوزستان، به نظر می رسد این اقدام به ضرر توسعه گردشگری استان خواهد بود زیرا با توجه به تمرکز و تاکید دولت و به ویژه استاندار بر رونق گردشگری، اگر اقداماتی به منظور ارتقای گردشگری در استان با جمعیتی بالغ بر چهار میلیون نفر صورت بگیرد دیگر نیازی به گردشگری خارجی و داخلی نداریم.

صفحه‌ها

Subscribe to Front page feed