مسؤول انجمن دوستداران میراث فرهنگی مسجدسلیمان از نصب سه دکل برق توسط شرکت برق منطقه‌ای خوزستان و خط لوله آب به وسیله شرکت‌ آب و فاضلاب استان در قسمت شرقی و حریم درجه یک معبد بردنشانده خبر داد.

فرید کاوش در گفت‌و‌گو با خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) در خوزستان بیان کرد: شرکت برق منطقه‌ای خوزستان با تجاوز به حریم درجه یک و اصلی معبد بردنشانده مسجدسلیمان در زمینی با مساحت بیش از 300 هکتار اقدام به نصب سه دکل با چهار پایه برای هر کدام کرده است.

وی نصب این سه دکل را در نتیجه خاک‌برداری بیش از 120 متر مکعب در محوطه عنوان کرد و افزود: مسیر این سه دکل از سد گدار شروع و به دانشگاه آزاد منتهی می‌شود.

او همچنین از نصب خط لوله آب در مسیر سه گدار تا تنگه مو واقع در بخش شرقی و حریم درجه یک این معبد خبر داد و گفت: ‌این لوله‌ها در این مسیر قرار گرفته‌اند و سازمان میراث فرهنگی با توجه به غیرقانونی بودن این طرح و تجاوز آن به حریم معبد آن را متوقف ساخت.

مسؤول انجمن دوستداران میراث فرهنگی مسجدسلیمان احداث جاده آسفالت مسجدسلیمان به اندیکا، نصب خط انتقال لوله آب شرب از سد گدار به مسجدسلیمان، احداث مخزن بزرگ بتنی در پنج متری معبد، احداث ساختمان پرورابندی گوسفند، سرقت حصارهای معبد که به منظور تعیین حریم ایجاد شده بود و حفاری‌های عمده غیرمجاز را از جمله تعرض‌های دیگر ارگان‌ها و افراد به حریم این معبد تاریخی ذکر کرد.

کاوش خاطرنشان کرد: معبد بردنشانده جزو یکی از چند اثر تاریخی است که سازمانهای دولتی بدون در نظر گرفتن سازمان میراث فرهنگی و کسب اجازه از آن به کارهای عمرانی غیرمجاز در آن پرداخته‌اند. همچنین بخش بسیار غنی از آثار تاریخی شهرستان لالی نیز از این قاعده مستثنی نبوده و این امر لطمه بسیار بزرگ و جبران‌ناپذیری برای تاریخ و فرهنگ این مملکت خواهد بود.

وی گفت: فعالیت سازمان‌های دولتی در معبد بردنشانده باید از حریم درجه یک به حریم‌های شماره 2 و سه منتقل شده و شکل قانونی به خود بگیرد. همچنین میراث فرهنگی باید با متوقف کردن طرح مکان مناسب برای فعالیت‌های عمرانی را توسط کارشناسان پژوهشی خود مشخص کند. سازمان‌ها نیز هر گونه فعالیت خود در محدوده‌های تاریخی را با هماهنگی سازمان میراث فرهنگی انجام دهند.

به گفته مسؤول انجمن دوستداران میراث فرهنگی مسجدسلیمان: معبد بردنشانده واقع در فاصله 15 کیلومتری جاده مسجدسلیمان و اندیکا یکی از نخستین استقرارگاه‌های اقوام ابتدایی است. از ویژگی‌های عمده آن می‌توان به استفاده مستمر چهار سلسله هخامنشیان، سلوکیان، پارتیان و ساسانیان در آن و وجود آثاری مانند سکه ایلیمایید، خمره‌های سفالی منقوش و ساده، سرستون‌های مجلل و منقوش و پی‌سوز‌ها در آن اشاره کرد.