مقاله

آرش نوراقایی: کاروانسراها جز ژانرهای زادبومی ما محسوب می شود مثل قنات ها، چاپارخانه ها، کبوترخانه ها، قنات ها، آب انبارها، پادیاوها و...

شما وقتی در ایران سفر می کنی چیزی جز باغ، کوشک، پل، کتیبه و ژانرهای زادبومی که نمونه اش همین کاروانسرا است نمی بینی. کاروانسراها نقش مهمی در تاریخ ایران و دنیا ایفا کرده اند ولی باز اهمیت آن را مستندنگاری نکردیم. همین جاده ابریشم را کاروانسراها به هم وصل کرده اند. بخشی از این کاروانسراها خصوصی، دولتی و بخشی دیگر عام المنفعه بوده اند. هر کدام از این کاروانسراها که در داخل و خارج شهر و روستا بوده معماری خاص خود را داشته اند.

نسرین جودکی - کارشناس مردم شناسی: باد «زار» می‌وزد بر تن اروند، هو می‌کشد و جان‌های خسته را مسخر خود می‌کند. کشتی‌ها پهلو می‌گیرند و باد زار به همراه زنگباری مسافر خسته این دیار پیاده می‌شود. زار سوغات آورده، سوغاتی از موطنش با آوا‌ها و نغمه‌هایی از جنس سرزمینش با نام «باد زار». حال سال‌هاست که از این سفر طولانی می‌گذرد، سیاه زنگباری آبادان را وطنش می‌داند و دلبسته اروند و بهمنشیر است و رنگ و بوی فرهنگش در خانه‌های آبادان جلوه گر.

انجمن دوستداران میراث فرهنگی تاریانا خوزستان با حضور در همایش چشم‌اندازنقش سازمان‌های غیردولتی درجلب مشارکت های مردمی در پاس‌داری وحفاظت از بناها وبافت‌های تاریخی بار دیگر حضور خود را در حمایت از بافت ها و بناهای تاریخی اعلام کرد. در این همایش مجتبا گهستونی سخنگو و دبیر انجمن دوستداران میراث فرهنگی تاریانا خوزستان و عضو شورای هماهنگی تشکل های دوستدار میراث فرهنگی کشور حضور یافت و در اختتامیه این همایش یکی از سخنرانان بود. سیاوش آریا خبرنگار هفته نامه خبرنگاراَمُردادگزارشی تهیه کرده است.

بخش هایی از این مقاله، پیش از این، در برخی از همایش های داخلی و خارجی از جمله در مراکز علمی و دانشگاهی ایران، دانشگاه دورهام انگلیس، مرکز مطالعات CNRS فرانسه ووو به صورت مقاله و یا سخنرانی، با عناوینی چون The Persian Gulf in the Scope of History و یا The name of Persian Gulf in the Scope of Histor ارایه شده است. به مناسبت فرا رسیدن روز خلیج فارس، اینک خلاصه ای از آن، در سه بخش، برای ارایه به جامعه علمی کشور، تقدیم می گردد.

محمدرضا چیت ساز - دکترای تاریخ ایران باستان

کاخ آپادانا در شوش

خوزستان درمیان رتبه های کسب شده برای ستادهای نوروزی کشور سهمی ندارد؛ کارت زرد برای میراث فرهنگی خوزستان
مجتبی گهستونی: استان خوزستان به دلیل داشتن تاریخ دیرینه، تنوع قومی و فرهنگی، برخورداری از بناها و محوطه های تاریخی و جاذبه های گردشگری، استان پُر رمز و رازی محسوب می شود.

در تعطیلات نوروز که شمار بازدیدکنندگان از محوطه ها و بناها و به طور کل آثار تاریخی افزایش می یابد، اهمیت رعایت برخی نکات هم از طرف راهنمایان و هم مسافران نوروزی بیش از پیش مورد توجه قرار می گیرد.

میراث فرهنگی در حقیقت آنچه از نیاکان ما به ارث رسیده و بخشی از هویت ملی ماست. منظور از میراث فرهنگی در اینجا آثار معماری و یادمان ها، بناهای تاریخی، اشیاء تاریخی-هنری، موزه ها، محوطه های باستانی، صنایع دستی و ... می شود.

در مورخ ۳۰/۲/۱۳۹۱ همایشی با عنوان "میراث فرهنگی و قانون" ، در مجموعه تاریخی سعد آباد تهران با حضور مدیران و کارشناسان حقوقی ادارات میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری سراسر کشور با موضوع بررسی مسائل حقوقی مرتبط با میراث فرهنگی کشور، برگزار شد.

نقطه آغاز تشکیلات امروزی مدیریت میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کشور در سال ۱۲۸۶ خورشیدی می باشد. توجه دولت به امر میراث فرهنگی با تاثیر از جنبش فکری اروپا و همزمان با صدارت امیرکبیر در ایران آغاز شد. با صدور فرمان مشروطیت در ۱۴ مرداد ۱۲۸۵ خورشیدی و تشکیل اولین دوره مجلس شورای اسلامی عصر قانونگذاری به معنای امروزین آن در ایران آغاز گردید. پس از انحلال مجلس اول و تشکیل مجلس دوم ساماندهی ساختار دولت در دستور کار مجلس قرار و شش وزارت خانه جهت انجام وظایف دولت تشکیل گردید که یکی از آنها وزارت معارف، اوقاف و صنایع مستظرفه می باشد.

دست کندهای روستای تراز و قلعه میدان در شمال شرقی شهرستان لالی به یک گونه و به طول 300 متر در هر بریدگی چون چهار بریدگی در کنار هم و در امتداد و بالای رودخانه فصلی کنده شده اند. پیشینه تاریخی این دست کندها با توجه به بررسی های انجام شده با ساکنان آنها به نیایشگاههای مهرپرستان نیز تداعی می شود...

(برای خواندن ادامه این نوشته روی تصویر زیر کلیک کنید.)

میلاد جهانگیرفرد و ندا عزیزیه: شهر باستانی شوش، در استان خوزستان در جنوب غربی ایران واقع است و از حدود سال ۴۲۰۰ پیش از میلاد مسیح، نقشی کلیدی در روابط بین بین الهنرین باستان و سرزمین مرتفع ایران داشته است . تپهٔ باستانی شوش به وسعت ۵۵۰ هکتار و به ارتفاق ۳۵ متر از دشت اطراف و در نزدیکی رود شور واقع شده است. این شهر در برخی دوره های تاریخی خود ارتباط بسیاری با تمدن های ساکن در بین النهرین و همچنین اقوام ساکن در ارتفاعات ایران داشت، و زمانی هم پیوندی بین دو سرزمین ایجاد می کرد.

کاوش ها در شوش در سال ۱۸۸۴، با کشف یک بنای معماری دوره هخامنشی، موسوم به آپادانا (به معنی تالار ستوندار)، آغاز شد. این کاوش ها تا ۱۸۹۷ ادامه یافت زمانیکه یک هیات فرانسوی، که نخست توسط ژاک دو مورگان رهبری می شد، جستجوهای خود را آغاز کرد؛ کار این هیات با وقفه هایی در زمان جنگ های جهانی، تا سال ۱۹۷۹ (۱۳۵۷ خورشیدی) ادامه یافت.

کاوش ها در شوش نشان می دهد که این منطقه پیوسته و به مدت حدود پنجاه و پنج قرن، از حدود ۴۲۰۰ پ.م. تا حملهٔ مغول در سدهٔ سیزدهم میلادی، مسکون بوده است.

صفحه‌ها