گزارش تصویری

مجتبی گهستونی: با فرا رسیدن فصل گرما مردم استان خوزستان و بخشی دیگر از استان های همجوار سعی می کنند با سفر به منطق شمالی خوزستان از جاذبه های تاریخی و طبیعی این استان دیدن کنند و ساعاتی را در زیر سایه سار درختان بگذرانند.

از جمله مناطقی که نامی آشنا در ذهن مردم خوزستان دارد دشت شیمبار در شهرستان اندیکا است. این منطقه به واسطه درختان وحشی، پل نگین، آبشار، گوردخمه ،کوههای زیبا و از همه مهمتر برخورداری از منطقه حفاظت شده از ویژگی های قابل توجه ای برخوردار است.

در محل اقامتگاه گردشگری شیمبار تابلو زرد رنگی نشان از مشخصات پروژه و کارفرما آنجا که معاونت گردشگری اداره کل میراث فرهنگی خوزستان است به چشم می خورد. به دلیل مصادف بودن حضور ما در آن منطقه با روز جمعه، مردم بسیاری از اطراف با حضور در شیمبار و استقرار در زیر آلاچیق های موجود سعی می کنند ساعات خوشی را پشت سربگذرانند.

مجتبی گهستونی: قدم به ام الدِبِس که می گذاری با عبور از تپه های سراسر رملی آنجا، درونت خنک می شود از رطوبت نهفته در زیر آن. خلاصه همه زیبایی ها در نسیم پر از سایه سار درختان جنگلی با غلت خوردن در تل های شنی از صافی ذهنت عبور می کند.

گویی اینجا تکه ای از ایران فراموش شده است که بعد از آن همه تاثیر در جنگ بی امان سربازان ایرانی در نبردی ماندگار به نام دفاع مقدس با دشمن متجاوز، چشم انتظار توجه بی کران مسئولان امر است.

از میدان سه راه خرمشهر پس از ترک اهواز به سمت جنوب غربی در مسیر شهرهای حمیدیه، سوسنگرد، و بستان قرار می گیری. در سوسنگرد مسیر دوتا می شود. جاده ای که تو را در مسیر شهرهای هویزه و رفیع قرار می دهد و جاده دیگری که تو را به سمت بستان، دهلاویه، چزابه و فکه هدایت می کند.

از تارگاه شخصی آرش نورآقایی: آخرین گزارش تصویری چهارمین جشن راهنمایان گردشگری را به منظور ترویج فرهنگ مستند نگاری خدمتتان ارائه می کنم:

۱- عکس های مجتبی باغبانی: مجتبی باغبانی یکی از بهترین نیروهایی بود که از چهار روز قبل از برگزاری جشن به رامسر آمد و با همکاری های خوبش، مشکلات بسیاری را از سر راه برداشت. از او سپاسگزارم.

  

اولین عکس… با خیلی ها صحبت کردیم تا اسپانسر جشن باشند، ولی مسائل و ناگفته های بسیاری در این میان باقی ماند.

با کارشناسانی که قرار بود در زمان جشن کارگاه آموزشی ارائه دهند، رایزنی کردیم.

مجتبی گهستونی: واقعیت امر این است که کمتر کسی در این کره خاکی از توانمندی های اقتصادی دو شهرستان امیدیه و رامشیر در شرق استان خوزستان اطلاع دارد به همين دليل تصميم گرفتيم در دو روز خاكي كه سفرمان با اين پديده همراه بود ادامه سفر دهيم.

رامشیر

رامشیر جمعیتی حدود ۸۰ هزار نفر دارد. از شمال با اهواز و از جنوب با امیدیه مجاورت دارد و در ۳۵ کیلومتری ماهشهر قرار گرفته است. اين شهر كه محلي ها به آن خلف آباد مي گويند و هندوانه مرغوبي دارد در تاریخ در 13 بهمن 1384 به شهرستان تبدیل شد. کار بیشتر مردم آن کشاورزی است و رودخانه‌ای به نام جراحی از کنار شهر می‌گذرد. مي گويند رامشیر توسط مولا خلف از قبیله مشعشعیان احداث گردید كه در حال حاضر شامل دو بخش مركزي و مشراگه است.

مجتبی گهستونی: بهبهان شهری در کنار ارگان؛ شهر ایلامی پر آب و تنگ حقیقت های ناشناخته ای دارد که در اسفند ماه با آرش نورآقایی و دوستانی دیگر به سراغش رفتیم تا خوب دبده شود. بهبهان این شهر هزاره های گمشده از اعماق تاریخ دل می رباید به واسطه همه دارایی هایش. تاریخ این حوالی است و ما در دیاری دیگر به سراغش می رویم.

بهبهان شهری است که تاریخ آن در سال 1361 خورشیدی دگرگون شد. در این سال بود که بولدوزرهای هنگام خاک برداری در محلی به نام ارجان به دخمه ای برخورد کردند که بعدها معلوم شد آرامگاهی به جای مانده از دوره ایلام است.

کشف آرامگاه مورد نظر و اشیاء بسیار نفیس و گرانبهایی که از داخل آن به دست آمد بزرگترین و مهمترین کشفیات باستان شناسی در زمان خود بسیار مهم بود.

این شهر از جاذبه های تاریخی و گردشگری فراوانی برخوردار است که شما را به دیدار آنها دعوت می کنم.

آرش نورآقایی در وبلاگ خود www.nooraghayee.com گزارشی تصویری به نام "بهبهان شهری که تازه کشف کردم " منتشر کرده است که به نقل از سایت ایشان آن را تقدیم می کنم.

به نظرم بهبهان یک افق تازه است برای فعالیت در عرصه ی گردشگری. سعی می کنم در آینده بیشتر بر رویش متمرکز شوم.

آرامگاه یعقوب لیث صفاری که با شماره 2550 در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده وضعیت مناسبی ندارد و در ضریح آهنی مقبره آن از چوب صندوق میوه برای اتصال بخشهای مختلف استفاده شده و روی آجرها و دیوار قدیمی آرامگاه نیز میخهایی زنگ زده و تارعنکبوت جلب توجه می کند.

به گزارش خبرنگار مهر، آرامگاه یعقوب لیث صفاری که با شماره 2550 در آثار ملی ایران به ثبت رسیده است در روستای شاه‌آباد در ده کیلومتری دزفول، سمت راست جاده دزفول به شوشتر قرار دارد. کنار این آرامگاه بازمانده‌های شهرجندی شاپور دیده می‌شود. همچنین در بخش غربی شهر دزفول از مسیر اندیمشک به دزفول تندیس عظیم یعقوب لیث که سوار بر اسب می تازد نصب شده و این مهر تائید دیگری بر وجود آرامگاه یعقوب لیث است.

یعقوب لیث صفار نخستین کسی بود که زبان پارسی را ۲۰۰ سال پس از ورود اسلام به ایران، به عنوان زبان رسمی ایران اعلام کرد و پس از آن دیگر کسی حق نداشت در دربار او به زبانی غیر از پارسی سخن بگوید. دکتر محسن ابوالقاسمی در کتاب "تاریخ زبان فارسی" آورده‌است: در سال ۲۵۴هجری، یعقوب لیث صفار، دولت مستقل ایران را در شهر زرنج سیستان تاسیس کرد و زبان فارسی دری را زبان رسمی کرد که این رسمیت تا کنون ادامه دارد.

پل گرگر صبح امروز در حالی فرو ریخت که ریزش بخش‌های باقیمانده آن همچنان ادامه دارد. از سوی دیگر کارشناسان و مدیران پایگاه میراث جهانی شوشتر از دو سال قبل درخواست‌‌ بودجه برای مرمت و نجات‌بخشی این اثر را کرده بودند که به دلایل مختلفی با تاخیر تامین اعتبار شد. گفته می‌شود این تاخیر در زمان تامین اعتبار عامل مهمی در تخریب پل گرگر بوده است.

پل گرگر صبح امروز درحالی فروریخت که ریزش بخش های باقیمانده آن نیز ادامه دارد. این در حالی است که از ۲ سال پیش درخواست تامین اعتبار برای مرمت آن داده شده بود اما به دلایلی تامین اعتبار نشد. تا اینکه امسال در فصل بارندگی کارگاه مرمت دایر شد اما باز هم به جهت عملی نشدن اقدامات و عدم احداث دیوار حائل ۲ باراین کارگاه به زیر آب رفت.

طبق گفته یکی از کارشناسان میراث فرهنگی در خوزستان که خواست نامش فاش نشود درحال حاضر با ریزش پل گرگرستاد بحران در فرماندهی شوشتر تشکیل شده‌است چراکه به دلیل خطرات تهدید کننده اجازه عبور و مرور به هیچ فردی داده نمی‌شود.

وی گفت: «از ۲ سال پیش هشدارها مبنی بر ریزش پل داده شده بود اما گفته می‌شود به دلیل اختلافاتی که بین مدیران فعلی و پیشین میراث فرهنگی خوزستان وجود داشت تامین اعتبار برای مرمت با تاخیر داده شد؛ از سوی دیگر با پیگیرهای پی‌درپی زمانی این پروژه راه‌اندازی شد که فصل بارندگی آغاز شده بود و کارگاه پروژه نیز برای چند بار زیر آب رفت.»

آلودگی ناشی از نشت فاضلابهای شهری و کشاورزی به بستر رودخانه گرگر که از سازه های آبی شوشتر می گذرد، مرغابی های رها شده در این رودخانه را به کام مرگ برده است.

به گزارش خبرنگار مهر، بزرگترین رودخانه دست‌کند جهان که شاخه‌ای مصنوعی از رودخانه کارون است به دلیل آنچه آلودگی ناشی از نشت انواع فاضلاب نامیده می شود به شدت آلوده و بد بو است. این رودخانه گَرگَر یکی از شاخه‌های رودخانه کارون در جنوب غربی ایران است که در ابتدای شهر شوشتر توسط بند میزان جدا شده و در منطقه بند قیر جنوب شوشتر به شاخه اصلی باز می‌گردد.

یک فعال محیط زیست و میراث فرهنگی در خوزستان در گفتگو با خبرنگار مهر با اشاره به اینکه روز سیزده آبانماه امسال دوستدارن میراث فرهنگی با هزینه شخصی خود نزدیک به صد مرغابی را در این رودخانه رها کردند تا جلوه ای از زیبایی گونه های جانوری در رودخانه کنار سازه های آبی تازه به ثبت رسیده شوشتر را  به نمایش بگذارند.

مجتبی گهستونی تاکید کرد: آسیابهای آبی شوشتر با این مرغابی ها می توانست جلوه ای تازه داشته باشد ولی به دلیل شدت آلودگی آب رودخانه گرگر مرغابی ها یکی پس از دیگری در حال تلف شدن هستند.

سازمانهای مختلف در استان خوزستان درحالی با ساخت و ساز غیرقانونی در مجاورت محوطه تاریخی شوش به دنبال کاهش حریم 1200هکتاری این محوطه به 800 هکتارند که به گفته کارشناسان با ادامه این روند تا 10 سال آینده از آثار موجود در اطراف شوش چیزی باقی نمی ماند.

باستان شناسان وقت سازمان میراث فرهنگی کشور در سال 1367 بنا بر ضرورت پیش‌آمده ناشی از شرایط جنگ تحمیلی، حریم محوطه‌ باستانی شوش را به 400 هکتار محدوده کردند؛ اما با گذشت 22 سال از آن زمان، حریم جدید شوش در بررسی‌های نهایی 1200 هکتار در نظر گرفته شد. چرا که گفته می شود در این محدوده هنوز آثار باستانی کشف نشده ای مدفون است.

مناقشات بر سر حریم جدید به گونه ای است که سازمانها و نهادهای شهری به دنبال کاهش حریم 1200 هکتاری به 800 هکتار هستند اما دوستداران میراث فرهنگی خواهان ثبت 1200 هکتار هستند و عده ای دیگر نیز معتقدند که برای محوطه های تاریخی در خطر که بخشی از آن زیر شهر کنونی شوش قرار دارد باید ضوابطی در نظر گرفته شود تا از ساخت ‌وساز بیشتر در عرصه‌ محوطه شوش به منظور جلوگیری از آسیب رسیدن به آثار مدفون در زیرزمین جلوگیری شود.

مجتبی گهستونی: نخستین پرسشی که با دیدن این سنگ قبرها به ذهن آدمی خطور می کند این است که سازندگان این سنگ با چه هدفی این سنگ را نقاشی و در نهایت رنگی نموده اند. انتخاب رنگ ها بر چه اساسی بوده است. طرح این پرسش ها در ذهن باعث می شود با مردم شناسی منطقه ای که این سنگ ها در آن اسقرار یافته بیش از پیش آشنا شویم.

تاکنون در سفرهای بسیاری که به چهارگوشه خوزستان داشته ایم با مشاهده سنگ قبرها ضمن آنکه متوجه تفاوت قبرستان های هر منتطقه شده ایم به قول آرش نورآقایی به دنبال نمادهای سنگ‌قبرها هم بوده‌ایم و بدین منظور از قبرستان‌های بسیاری دیدار کرده‌ و عکس گرفته‌ایم.

صفحه‌ها