گزارش

سخنگوی انجمن دوست‌داران میراث فرهنگی تاریانا خوزستان بیان کرد: این استان که گفته می‌شود، رتبه‌ی نخست برخورداری از محوطه‌های باستانی را دارد، رتبه‌ی نخست حفاری‌های غیرمجاز را نیز در کارنامه‌ی مدیران خود دارد.

به گزارش خبرنگار بخش میراث فرهنگی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، سخنگوی انجمن دوست‌داران میراث فرهنگی تاریانا خوزستان که به نمایندگی از انجمن‌های رامهرمز و شوش در همایش «یادگارهای فرهنگی و طبیعی ایران» شرکت کرده بود، با بیان این‌که در استان خوزستان حدود 2500 محوطه‌ی باستانی و اثر تاریخی وجود دارد که حدود 700 اثر از آن‌ها به ثبت رسیده‌اند، گفت: مدیران استان حتا در حفظ این 700 اثر نیز موفق نبوده‌اند.

انجمن دوستداران میراث فرهنگی تاریانا خوزستان پس از کم لطفی سازمان میراث فرهنگی به هرمز اردشیر از کم توجه ای سازمان قطار شهری به این مهم انتقاد کرد. سخنگوی انجمن دوستداران میراث فرهنگی تاریانا خوزستان با اشاره به پیدایش مقادیری شی و لایه های باستانی در ایستگاه قطار شهری " دروازه" اهواز در آذر ماه سال گذشته که منجر به تایید دو گروه کارشناس از سازمان میراث فرهنگی کشور مبنی بر باستانی بودن این منطقه شد گفت: از سال گذشته علی رغم پیشرفت سازمان قطار شهری درایستگاه های مربوطه که در مسیر باستانی اهواز قرار دارد تاکنون هیچ اقدام مناسبی برای نجات بخشی این شهر صورت نگرفته است.

مجتبی گهستونی افزود: بر اساس مکاتبات موجود قرار بوده است به منظور انجام گمانه زنی به منظور لایه نگاری و شناخت آثار در مسیر قطار شهری گروهی به سرپرستی سید رسول سیدین بروجنی از تاریخ 15/12/86 تا 15/2/87 در خوزستان حضور پیدا نماید که این مهم به 20 اسفند 86 تا 20 اردیبهشت 87 موکول شد. اما در نهایت مقرر گردید گروهی دیگر به سرپرستی آقای فریادیان که پس از تصادف سال گذشته در مرخصی استعلاجی به سر می برد در تاریخ 22 اردیبهشت تا 3 مرداد 1387 به اهواز اعزام شده و عملیات کاوش را آغاز نماید که تاکنون با گذشت 2 هفته از صدور این مجوز ، گانه زنی آغاز نگردیده است.

مجتبی گهستونی سخنگوی انجمن دوسداران میراث فرهنگی تاریانا خوزستان به همراه تنی چند از اعضا و دوستداران میراث فرهنگی به ماهشهر سفر کردند. آنان در گزارش سفر خود نوشته اند: هیچ انگیز ه دیگری جز عظمت و بزرگی نام ابوالقاسم فردوسی ما را به نزد هنرمندی چیره دست نکشاند. اما مشاهده عینی از پیکرتراشی هنرمندی توانا که موفق شده از سنگی 10 تنی تصویر بزرگمردی در ادبیات و فرهنگ ایران زمین را ترسیم کند انگیزه دیگری بود که ما را بر آن داشت با شور و شوق غیرقابل وصفی به پای سخن هنرمند ساکن خوزستان بنشینیم. بی شک نام عبدالعلی قسامی معروف به سهی که دستی در شاعری، نقاشی و خوشنویسی هم دارد در کنار مجسمه سازی در آ ینده این سرزمین طنین انداز خواهد شد. حاصل سی و اندی سال انزواطلبی و گوشه نشینی به سرانجام رساندن و خلق آثاری شد که وی اگرچه از آنها به فراوانی یاد نمی کند اما از منظر مخاطبانی چون من ارزش فراوانی دارند و باید در موقعیتی مناسب از آنها پرده برداری شود. قسامی هنرمند پیکرتراش ساکن در ماهشهر در یک حرکت جالب از چهار سال پیش اقدام به خلق پیکری از ابوالقاسم فردوسی کرد. تلاش برای ساخت پیکر سه متری فردوسی از سنگ ممتاز نیریز تلاش خستگی ناپذیری بود که در سال 1387 شمسی به نتیجه رسید.

درباره هر کدام از آثار عبدالعلی قسامی می توانیم حرف ها بزنیم اما 25 اردیبهشت ماه که مصادف است با بزرگداشت حماسه سرای نامی کشورمان حکیم ابوالقاسم فردوسی ما را بر آن داشت به ماهشهر برویم تا در کارگاه خانه این هنرمند با پیکری عظیم مواجه شویم که خلق آن تنها توسط دستان یک هنرمند انجام پذیرفته بود. از زندگی عبدالعلی قسامی بیش از 30 سال در ماهشهر می گذرد. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در مرودشت، آباده و شیراز پشت سر گذاشت. او فارغ التحصیل رشته زبان و ادبیات فارسی در اهواز و کارمند شرکت ملی صنایع پتروشیمی ماهشهر است. او در رشته خوشنویسی شاگرد «عباس اخوین» بود و تا به حال مجموعه شعری تحت عنوان «اشک گل رز» چاپ و منتشر کرده است.

قسامی تاکنون مجسمه ها و پیکرک های مختلفی را با نام هایی همچون دانشمند، غزال، دانش و قدرت، آدم و حوا، حجاب، عطر پنهان، مادر، پرستار، قدیسه مریم، زن و... با ظرافت و دقت خاصی تراشیده است. وی درباره انگیزه خود برای پرداختن به مجسمه سازی گفت؛ سکونت من در مرودشت و در مجاورت بنای عظیم و غرورآفرین تخت جمشید که روزگاری محل بازی های کودکانه ما بود باعث شد همواره با درک فراوانی به مجسمه ها و پایه ستون های تخت جمشید بنگرم. به دلیل همین علاقه من به تخت جمشید بود که انگیزه مجسمه سازی در من قوت گرفت

اول خرداد برای بخشی از قدیمی ترین ساکنان ایران روز فرخنده ای است. آنان یک ماه پیش از آغاز سالی نو جشن می گیرند تا خود را پاک کنند. تا همچون ایامی دیگر طهارت داشته باشند.

این بخش از قدیمی ترین ساکنان ایران در جنوب غربی کشور و در خوزستان زندگی می کنند. آنان به عنوان اقلیت مذهبی دارای انجمن و مکان خاصی برای برگزاری مراسم های مذهبی خود هستند.حاشیه رودخانه کارون بخشی از از محل عبادت این افراد عمدتا صنعتگر است.
مندائیان پیروان حضرت یحیی هستند که اصلی ترین رکن دینشان غسل در آبهای جاری است. به واقع زندگی پیروان حضرت یحیی تعمید دهنده با آب عجین است. چون اعتقاد دارند که "یردنه" یا آب مقدس از زیر عرش جاری است و حیات از زیر "یردنه" و دنیای نورانی بالا مملو از آب زنده است.عمده مندائیان جهان در عراق و ایران و در کناره های رودخانه دجله ، فرات و کارون سکونت دارند. آنان به عنوان کسانی که از نسل سام بن نوح هستند باور دارند که حضرت آدم اولین پیغمبرشان است.

سی ام تیرماه آغاز 445377 سال مندایی است که در تقویم مندائیان به عنوان سال جدید در نظر گرفته می شود.مندائیان طبق سنت هرساله خود در روز اول خرداد در کنار رود کارون که به واسطه گرما و کمبود روزهای ناخوشی را سپری می کند گردهم می آیند تا ابتدا با غسل کودکان و احیانا بزرگان دین تولد حضرت یحیی را جشن بگیرند. مرام نکوداشت تولد حضرت یحیی از آغازین لحظحات روشنایی صبح اول خرداد آغاز و تا ظهر ادامه دارد. در این مراسم ابتدا افراد تعمید شونده "رسته" یی که پنج تکه شامل شلوار، پیراهن ، عمامه ، کمربند و شال است را بر تن می کنند.
در این روز مندائیان از کتاب رسمی خود "گنزاربا" که به گنج خداوند نیز معروف است آیه هایی می خوانند تا مقدمه یی برای ورود افراد تعمید شونده به آبا جاری باشد. به همین دلیل است که می گویند: "نشان من در "یردنا" آب جاری ، بزرگ آب حیات است که کسی به قدرتش نمی رسد.نام حیی (خدا) و مندادهیی (عرفان خدا) برمن یاد شده است."

صفحه‌ها