بیانیه

هموطنان محترم خوزستانی 

با سلام و عرض ادب

احترامن همانگونه که مستحضرید انجمن دوستداران میراث فرهنگی خوزستان (تاریانا)، از سال 1387و با اخذ مجوز رسمی از وزارت کشور با هدف حفاظت و صیانت از آثار تاریخی فرهنگی طبیعی خوزستان و بدون هیچ گونه تبعیض نسبت به مناطق مختلف استان خوزستان، فعالیت خود را آغاز نمود.

این انجمن با حدود دویست برنامه فرهنگی، صدها مکاتبه با مراجع ذیربط حوزه میراث فرهنگی صنایع دستی گردشگری، انتشار صدها خبر مربوط به آثار تاریخی فرهنگی طبیعی، در حال پیگیری اهداف و برنامه های خود مندرج در اسسنامه انجمن می باشد.

نتیجه قریب به یک دهه فعالیت صادقانه و متعهدانه این انجمن، ارتقاء سطح آگاهی عمومی هموطنان و توجه بیشتر مسئولین درون و برون استانی نسبت به پاسداشت و صیانت از میراث فرهنگی استان خوزستان بوده که ظاهرا چنین کارنامه درخشانی در کنار عدم اتصال انجمن به هیچ حزب سیاسی یا نحله قومی عده ای از هموطنان محترم خوزستانی را ناراحت نموده و ایشان سعی دارند که با انتساب اتهامات واهی انجمن تاریانا را از ادامه راه قانونمند و صحیح خود منصرف و یا منحرف نمایند.

درخواست پژوهشگران، باستان شناسان، روزنامه نگاران و فعالان میراث فرهنگی از ارزیاب یونسکو :
اعتبار حرفه‌ای سازمان یونسکو را در پرونده « ثبت جهانی شوش»تضمین کنید
 
جمعی از پژوهشگران، باستان‌شناسان، هنرمندان، خبرنگاران و دوستداران میراث فرهنگی بیانیه ای درباره‌ی «ثبت جهانی شوش» صادر کردند.
در متن بیانیه دو زبانه جمعی از پژوهشگران، باستان‌شناسان، هنرمندان، خبرنگاران و دوستداران میراث فرهنگی درباره‌ی «ثبت جهانی شوش» آمده است:
نامزدی «مجموعه‌ی باستانی شوش» در فهرست میراث جهانی خبر خوشی است که بعد از سال‌ها مظلومیتِ این مجموعه‌ی میراثِ بشری، از چند ماه پیش به طور جدی در فضای رسانه‌ای کشور زمزمه می‌شود. با وجود این و به رغم تقدیر و تحسینی که می‌بایست از تلاش‌های مسؤولان محترم سازمان میراث فرهنگی صنایع دستی و گردشگری کشور انجام داد، نمی‌توان نسبت به نگرانی‌ها و نقدهای جدی کار‌شناسی که در این زمینه وجود دارد بی‌توجه بود. به‌ویژه به سادگی نمی‌توان چشم بر ابهام‌هایی بست که اظهارات مسؤولان محترم درباره‌ی مشخصاتِ عرصه و حریم این مجموعه‌ی میراث بشری پدید آورده است.
بنابراین، با توجه به نزدیک بودن زمانِ حضور ارزیابانِ سازمان ایکوموس به نمایندگی از یونسکو که به منظور وارسیِ پرونده‌ی ثبت جهانی شوش در این شهر کهنسال و مقاوم حاضر خواهند شد، از ایشان تقاضا داریم به‌گونه‌ای تصمیم بگیرند که هم در خور شأن این میراث بشری باشد و هم اعتبار حرفه‌ای سازمان یونسکو را ضمانت کند.
در این زمینه، دو نکته حایز اهمیت است:
یکی این‌که، با وجود گذشت ماه‌ها از ارسال پرونده‌ی شوش به یونسکو هنوز مقامات سازمان میراث فرهنگی و گردشگری مشخصات این پرونده را تشریح نکرده‌اند و طی هفته‌های گذشته جلسه‌هایی به منظور مشخص شدن محدوده‌ی عرصه‌ی شوش برگزار کردند که با توجه به ارسال پرونده به یونسکو پرسش‌برانگیز بوده است. در شرایط کنونی، یافتن راهکاری برای حفظ و صیانت از عرصه‌ی باستانی شوش، که طی آخرین تحقیقات علمی در سال ۱۳۸۷ حدود ۱۲۰۰ هکتار برآورد شده، ضروری است. همچنین ضروری است، تا حد امکان، راهکارهای حفظ این سرمایه‌ی ملّی و بشری با استفاده از همه‌ی توان و با مشورت و چاره‌جویی از متخصصان و کاوشگران و نیز با استفاده از تجربیات جهانی پیگیری شود. بخصوص، از پافشاریِ بی‌دلیل و تقلیلِ بی‌منطقِ عرصه‌ی شوش به «۴۰۰ هکتار»، که منجر به نادیده گرفتن بخش قابل توجهی از این سرمایه و میراثِ بی‌مانندِ ملّی و بشری خواهد شد، پیشگیری شود؛
دوم این‌که، پرونده‌ی ثبت جهانی شوش به صورت یک «مجموعه‌ی میراثی» و یا در صورت امکان «منظر فرهنگی ـ طبیعی» تدوین شود نه به عنوان یک اثر «منفرد»، تا هم محوطه‌های اقماری پیرامونِ هسته‌ی مرکزیِ بقایای باستانی شوش (همچون تپه‌ها و محوطه‌های جعفرآباد، جوی، بندبال، ایوان کرخه و نظایر آن) را دربرگیرد و هم نسبت به بستر طبیعیِ شکل‌گیریِ این شهر ریشه‌دار و کهن بی‌توجهی نشود. لازم به یادآوری است که پرونده‌ی اولیه‌ی ثبت جهانی شوش که در زمان ریاست آقای مهندس سیدمحمد بهشتی بر سازمان میراث فرهنگی توسط آقای میرعابدین کابلی، باستان‌شناس و کار‌شناس پیشکسوت سازمان میراث فرهنگی و از کاوشگران شوش، زیر نظر معاونت پژوهشی وقت این سازمان و دکتر شهریار عدل تهیه می‌شد نیز شوش به صورت یک «مجموعه» و نه «تک اثر» دیده شده بود.
با همتی که تاکنون مسؤولان نشان داده‌اند خوشبختانه بخشی از مسیر برای ثبت جهانی شوش پیموده شده است. با وجود این، درخواستِ مؤکد ما این است که پرونده‌ی ثبت جهانی شوش می‌بایست متناسب با شأن و جایگاه تاریخی و تمدنی آن باشد. شوش یکی از نخستین کانون‌هایِ شکل‌گیریِ حکومت‌های اولیه، شهرنشینی و ابداع خط در جهان است. این شهر کهن، دیرپا‌ترین «پایتخت» در سرتاسر تاریخ ایران بوده است. شوش همچنین یکی از نخستین جا‌ها در ایران و جهان بوده که کاوش‌های علمی و مدرن باستان‌شناسی در آن آغاز شد و ادامه یافت. در جنگ تحمیلی اخیر علیه میهن مان نیز اگرچه شوش قهرمانانه ایستاد، اما میراثش آسیب‌ها و لطمات بسیاری دید. یادآوری این سرگذشتِ پر فراز و نشیب به ما اجازه نمی‌دهد که با تعجیلِ غیرضروری در ثبت جهانی، نسبت به ارزش‌ها و خصایصِ واقعی آن ناسپاسی و حق‌نا‌شناسی روا داریم.
لذا ما امضاکنندگان این بیانیه، ضمن تشکر از تلاش‌های مسؤولان، قویاً تقاضا داریم بحث‌ها و نقدهای کار‌شناسی مورد توجه قرار گیرد و پرونده‌ی میراث جهانی شوش پس از بازبینی و تکمیل بر اساس نظرات کاوشگران و متخصصان نهایی شود.
 
با احترام:
سیاوش آریا (کنشگر میراث فرهنگی و روزنامه‌نگار آزاد)، احمد آزادی (باستان‌شناس، پژوهشکده باستان‌شناسی)، سحر آقاجان‌نسب (باستان‌شناس)، هاشم ابراهیمی (کنشگر میراث فرهنگی)، یوسف ارزانی بیرگانی (فعال اجتماعی)، سعید اسکندری (شاعر)، محمد اکبری (مدیر کانون پارس‌فرهنگ، الیگودرز)، پرویز افشاربابادی (فعال اجتماعی ـ خوزستان)، علیرضا افشاری (روزنامه‌نگار و فعال فرهنگی)، مریم اطیابی ( خبرنگار)،رضا ایزدستا (فعال فرهنگی و معاونت اجرایی کانون آینده‌نگری ایران)، ثریا باباخانی (فعال اجتماعی ـ خوزستان)، ابوالفضل بابادی شوراب (فعال فرهنگی ـ خوزستان)، مسعود بُربُر (روزنامه‌نگار)، امین بختیاری (هنرمند نقاش ـ خوزستان)، مجتبی برزویی (نویسنده و پژوهشگر تاریخ)، حامد بصارتی (فعال فرهنگی)، سعید بنی‌اسد (فعال هنری ـ خوزستان)، دکتر روشنا بهباش (استاد محیط زیست دانشگاه ـ خوزستان)، محمود بهرامی (کارگردان تئاتر ـ خوزستان)، دکتر تورج پارسی (استاد سابق دانشگاه)، نجمه پرویزی (کارشناس ارشد فرهنگ و زبان‌های باستانی)، پرویز پیران (جامعه‌شناس)، الهام تقی‌پور (دوستدار میراث فرهنگی ـ خوزستان)، خاطره توانا (کارشناس ارشد مدیریت جهانگردی)، آریوشاهین جعفری (دانشجوی دکترای تخصصی قارچ‌شناسی)، نسرین جودکی (کارشناس مردم‌شناسی ـ خوزستان)، امیر چراغی (دوستدار میراث فرهنگی ـ خوزستان)، امین چراغی (فعال فرهنگی ـ خوزستان)، محمدرضا چیت‌ساز (دکترای تاریخ، رییس اسبق پایگاه پژوهشی محوطه‌ی شوش)، رسول حاجی‌باقری (دبیر انجمن پیشگامان خورشید استهبان)، نیا حبیبیان (فعال اجتماعی ـ خوزستان)، هادی حجازی (راهنمای گردشگری)، سیدحمید حسن‌زاده (فعال اجتماعی ـ خوزستان)، هومن حمدان (فعال فرهنگی ـ خوزستان)، مرجان حمزوی (فعال میراث فرهنگی ـ خوزستان)، یعقوب حیدری (راهنمای موزه و بناهای تاریخی ـ خوزستان)، زهره خانی (فعال فرهنگی ـ خوزستان)، حمید خانی حویزاوی (دوستدار میراث فرهنگی ـ خوزستان)، مهناز خدری غریبوند (دوستدار میراث فرهنگی ـ خوزستان)، فرناز خطیبی (دانشجوی دکترای باستان‌شناسی، دانشگاه توکیو، ژاپن)، رحیم دارابی (کارشناس تربیت بدنی ـ خوزستان)، علی داودی (فعال اجتماعی ـ خوزستان)، سریا داودی حموله (نویسنده و شاعر ـ خوزستان)، میلاد دهقان (فعال فرهنگی)، شاهرخ رزمجو (دکترای باستان‌شناسی، عضو هیأت علمی گروه باستان‌شناسی دانشگاه تهران)، هدا رشیدی (دوستدار میراث فرهنگی ـ خوزستان)، کوروش روستایی (دکترای باستان‌شناس، پژوهشکده باستان‌شناسی)، شهرام زارع (باستان‌شناس و سردبیر مجله‌ی باستان‌پژوهی)، اسدالله زارعی (ارشد روان‌شناسی عمومی ـ خوزستان)، علی زلقی (دانشجوی دکترای باستان‌شناسی، دانشگاه ماینس، آلمان)، پوران زنگنه (عکاس ـ خوزستان)، مهرنوش سروش (دانشجوی دکترای باستان‌شناسی، دانشگاه نیویورک، آمریکا)، اصغر سعیدان (رییس انجمن ترویج و توسعه‌ی فناوری و بهره‌برداری از آب‌های معدنی گرم)، سپیده سعیدی (دانشجوی دکترای باستان‌شناسی، دانشگاه ایالتی نیویورک)، رضا سلیمان‌نوری (روزنامه‌نگار)، فرامز سه‌دهی (شاعر ـ خوزستان)، سیدمنصور سیدسجادی (دکترای باستان‌شناسی، سرپرست هیأت کاوش‌های شهر سوخته و دهانه‌ی غلامان)، مژگان سیدین (دکترای باستان‌شناسی از دانشگاه ورشو، لهستان)، سیداباذر شبیری (دانشجوی دکتری باستان‌شناسی ـ دانشگاه آتن)، معصومه شعبانی (فعال اجتماعی ـ خوزستان)، مرجان شیخی‌نسب (کارشناسی ارشد روانشناسی ـ خوزستان)، رضا شیرالی (دوستدار میراث فرهنگی ـ خوزستان)، مجتبی شیرالی (دوستدار میراث فرهنگی ـ خوزستان)، علیرضا صادقی امیری (کنشگر میراث فرهنگی و دبیر انجمن سپيد پارس ـ بابل)، علی‌رضا صادقی (دبیر انجمن خشت خام ـ یزد)، امیرمنصور صفوت (کارشناس موسیقی و خواننده ـ خوزستان)، حمید طاهری (سینماگر ـ خوزستان)، زهرا طباطبایی (کارشناس گردشگری و دوستدار میراث فرهنگی)، محسن عاشوری (راهنمای گردشگری)، ابراهیم عبدالله‌زاده (کارشناس ارتباطات اجتماعی)، میثم عبدالهی (کارمند امور عشایر خوزستان)، کامیار عبدی (دکترای باستان‌شناسی، سردبیر مجله‌ی باستان‌شناسی و تاریخ)، ندا عزیزیه (کارشناس موزه ـ خوزستان)، وحید عسکرپور (دکترای باستان‌شناسی، استادیار دانشگاه هنر اسلامی تبریز)، محمدتقی عطائی (دانشجوی دکترای باستان‌شناسی، دانشگاه مونیخ، آلمان)، محمد عظیمی (مدیر کمیسیون انجمن‌های دوستداران میراث فرهنگی مازندران)، عادل عکرش (فعال اجتماعی ـ خوزستان)، کریم علیزاده (دانشجوی دکترای باستان‌شناسی، دانشگاه هاروارد، آمریکا)، حبیب‌الله فاضلی (عضو هیأت علمی گروه سیاسی دانشگاه تهران)، علیرضا فتاحی (ارشد مدیریت علوم تحقیقات ـ خوزستان)، رعنا فرهادیان (فعال فرهنگی ـ خوزستان)، میترا قلندری (فعال اجتماعی ـ خوزستان)، آرش قنواتی (کارشناس هنر و مدرس معماری)، فردین کوراوند (نویسنده و شاعر ـ خوزستان)، محمود گل (طراح هنرمند ـ خوزستان)، مجتبی گهستونی (روزنامه‌نگار و دوستدار میراث فرهنگی ـ خوزستان)، مرضیه لرکی (هنرمند ـ خوزستان)، شعله لرکی (فعال فرهنگی ـ خوزستان)، شبنم لرکی (فعال فرهنگی ـ خوزستان)، مصظفی لطفی نجف‌آبادی (فعال میراث فرهنگی ـ خوزستان)، حمید لویمی (فعال اجتماعی)، سپیده مازیار (دانشجوی دکترای باستان‌شناسی، دانشگاه گوته فرانکفورت، آلمان)، فریدون مجلسی (نویسنده و مترجم)، سعید محمدپور (فعال میراث فرهنگی و کارشناس حقوق ـ خوزستان)، مهدی مرادی (شاعر ـ خوزستان)، کوروش محمدخانی (دکترای باستان‌شناسی از دانشگاه لیون، فرانسه)، میثم موحدفرد (دبیر انجمن پاسداشت مفاخر ایران)، یاسر موحدفرد (دبیر بنیاد فردوسی)، لیلا محمدپور (کارشناس مدیریت جهانگردی و راهنمای جهانگردی)، هدایت محمدی (فعال فرهنگی ـ خوزستان)، محمود محمدی (فعال فرهنگی ـ خوزستان)، فرید محمدی (کارشناس حسابداری ـ خوزستان)، محمدحسین محمدی (کارشناسی ارشد برق ـ خوزستان)، سعادت محمدی (فعال فرهنگی ـ خوزستان)، دکتر بابک مختاری (رییس پارک علم‌وفناوری خوزستان)، صدرالدین مرتضوی (فعال فرهنگی ـ خوزستان)، سیدمیثم مرعشی‌پور (فعال فرهنگی ـ خوزستان)، ایوب مروانی (فیلمساز ـ خوزستان)، الهه معروضی (فعال میراث فرهنگی ـ خراسان رضوی)، مهدی مکارمی (فعال اجتماعی)، فاطمه منصوری (فعال فرهنگی ـ خوزستان)، علی‌اکبر موسوی (کارشناس ارشد حقوق بین‌الملل و فعال فرهنگی)، سیدایمان موسوی (دوستدار میراث فرهنگی ـ خوزستان)، سیدرضا موسوی (سخنگوی شورای استان خوزستان)، سیدنور موسوی (استاد دانشگاه ـ خوزستان)، سیدمحمود موسوی (رییس اسبق مرکز پژوهش‌های باستان‌شناسی کشور و از کاوشگران شوش)، فرزاد موسوی (هنرمند ـ خوزستان)، سیدحبیب موسوی (فعال فرهنگی ـ خوزستان)، فرشید مهدیکار (دبیر اجرایی شورای هماهنگی سمن‌های بابل)، ویدا مهین‌پور (دوستدار میراث فرهنگی ـ خوزستان)، رامین ناصح (دبیر کانون آینده‌نگری ایران ـ خوزستان)، مهرداد ناصری (شاعر ـ خوزستان)، صادق نجاتی (معلم ـ خوزستان)، پیمان نجف‌پور شهنی (نمایندگی مطبوعات در خوزستان)، نگار نخلی (فعال محیط زیست ـ خوزستان)، رضا نیکپور (دبیر انجمن ایلام‌شناسی ایران)، حامد وحدتی‌نسب (دکترای باستان‌شناسی، عضو هیأت علمی گروه باستان‌شناسی دانشگاه تربیت مدرس)، احسان هوشمند (جامعه‌شناس و فعال فرهنگی)، علی هژبری (دانش‌آموخته‌ی کارشناسی ارشد باستان‌شناسی، دانشگاه تهران)، حمیدرضا یزدانی (کنشگر فرهنگی) و احسان یغمایی (کارشناس و باستان‌شناس پیشکسوت سازمان میراث فرهنگی و از کاوشگران شوش).

به نام خداوند جان و خرد

مردمان سرزمين خوزستان در رهگذار پیشرفت تمدن بشری یکی از پرتلاش‌ترین، پوياترين و بی‌شک يکی از نخستین گاهواره‌های فرهنگ و شهرنشینی در جهان را پديد آورده‌اند. این ویژگی باعث شده تا آثار و بقایای فراوان تاریخی و فرهنگی در دامان این دشت جای گیرند. کاوش‌های باستان‌شناسی در دشت شوش، گنجينه‌های کم مانندی از هنر و دانش و فرهنگ را به همراه بناها و محوطه‌های نفيس به جای مانده از دوره‌های مختلف پیش از تاریخ تا امروز به ویژه از تمدن ایلام تا دوران اسلامی، به جهانيان معرفی کردند. اين همان موضوعی است که از پایتخت دو تمدن بزرگ عیلامی و امپراتوری هخامنشی و نیز منطقه‌ای تجاری در دوره‌های مختلف تاريخی از دوران سلوکی تا دوران اسلامی انتظار می‌رود.

پیوند شوش با دیگر حوزه‌های تمدنی در چهار گوشه ایران و جهان متمدن هم عصر خود، ارتباطی پایدار و ناگسستنی بوده است. با نگاهی به راه‌های ارتباطی در جهان باستان به نقش بی‌بدیل شوش در برقراری ارتباط با بابل، پارس، سرزمین ماد، بخش خاور و جنوب خوزستان، اصفهان، سیراف (بوشهر)، بهشت آباد اردشیر (بصره و ابله)، دریای پارس، دریای زنگ، و دریای چین پی می‌بریم.فراوانی کم‌مانند آثار تاریخی و همچنین استمرار دوره‌های شهرنشینی در شوش، همراه با تاثیر عمیق آن منطقه در حوزه‌های فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و سیاسی سرزمين‌های مجاور باعث شده تا این سرزمین تاریخی به عنوان يکی از کهن‌ترین مراکز شهرنشینی جهان نامور شود. همچنين وسعت بیکران دشت خوزستان، حاصلخیزی خاک و فراوانی آب، به صورت پيوسته موجب شکل‌گیری جوامع انسانی در منطقه شوش در طول هزاره‌های گذشته شده است؛ موضوعی که شوش را از اهمیت بیشتری برخوردار می‌نماید.

 انجمن دوستداران میراث فرهنگی خوزستان (تاريانا) به اظهارات محمود پاداش، وكيل مدافع مالك «سرای عجم»، مبنی بر تاريخی نبودن اين سرا و ديگر دلايلی كه برای تخريب آن در گفت‌و‌گو با ايسنای خوزستان (سه‌شنبه 27 اسفند 92) آورده است پاسخ داد.
سعید محمدپور، ريیس انجمن دوستداران میراث فرهنگی تاریانا خوزستان در اين جوابيه نوشته است:

تشکل‌های میراث‌فرهنگی خوزستان در اعتراض به‌ تغییر مدیریت و بی‌ثباتی سازمان میراث‌فرهنگی بیانیه ارسال کردند. این تشکل‌ها معتقدند، ثبات مدیریتی، تخصص محوری و سیاست‌زدایی از مهمترین ارکان میراث‌فرهنگی به‌شمار می‌رود که نادیده‌ گرفتن هر یک از آن‌ها عواقب جبران‌ناپذیری را به‌دنبال دارد.

انجمن‌های مردم نهاد و دوستداران میراث فرهنگی در نامه‌ای نسبت به ثبت چوگان به نام کشور آذربایجان اعتراض کردند. به گفته‌ها ثبت چوگان به نام آذربایجان دور از انصاف بود و مانع صلح و دوستی میان این دو کشور می‌شود. به دنبال ثبت چوگان به نام آذربایجان، انجمن های مردم نهاد با مقامات عالی سازمان جهانی یونسکو مکاتبه کردند. متن کامل این نامه در ذیل آورده شده است:

خانم ایرینا بوکوا دبیر کل محترم سازمان جهانی یونسکو

جامعه باستان شناسی ایران در نامه‎ای خطاب به محمد علی نجفی خواستار سامان‎بخشیدن به وضعیت پژوهشکده باستان‎شناسی شدند. در این نامه با خواسته شده تا با ‌برنامه‌ریزی‌های دقیق و سنجیده، کمک گرفتن و مشاوره با کارشناسان میراث فرهنگی و متخصصان باستان‌شناسی و نیز با اتخاذ تصمیمات و اقدامات به موقع بحران پیش آمده در پژوهشکده باستان‎شناسی برطرف شود.

جناب آقای دکتر روحانی
رییس جمهور منتخب ملت ایران
با عرض سلام و احترام و شادباش به مناسبت کسب اعتماد ملت شریف وتاریخ ساز ایران در واگذاری مسئولیت خطیر ریاست جمهوری و با آرزوی توفیق برای حضرتعالی در صیانت از این امانت بزرگ؛غرض از تصدیع و تحریر این سطور، یاد آوری نکاتی پیرامون امری مهم و اساسی در حوزه مسئولیت ریاست جمهوری است که متأسفانه در تبلیغات و رقابتها و مناظره‌های انتخاباتی هیچ یک از کاندیداهای محترم به آن پرداخته نشده است. آری، میراث فرهنگی این کهن دیار همواره ماندگار هیچ جایگاهی را در برنامه‌های عزیزانی که قرار بود چهار سال سکان مدیریت کلان این کشور باستانی را بر عهده بگیرند، به خود اختصاص نداد و حتی ذکر نامی‌هم از آن نشد!! همین کم توجهای به امری خطیر که یکی از مولفه‌های مهم هویتی این ملت را تشکیل می‌دهد، انجمن علمی‌باستان شناسی ایران را بر آن داشت تا در آستانه تحولات بنیادین در دولت آینده، دغدغه‌های بخشی از جامعه علمی، پژوهشی و کارشناسی حوزه میراث فرهنگی کشور را به عالیترین مرجع تصمیم گیری در دستگاه اجرایی منعکس نماید. با امید به آنکه این دل نگرانیها، واقعیتها و راهکارهای پیشنهادی بتواند در اتخاذ بهترین تصمیم‌ها موثر افتد.

آقای امید حلالی میراث فرهنگی قیمت ندارد
پاسخی به سیاهه روزنامه فرهنگ جنوب و یادادشت نشانی‌های غلط میراثی

یادداشتی به قلم امید حلالی با عنوان نشانی های غلط میراثی در روزنامه فرهنگ جنوب منتشر شد که بسیاری از دوستداران میراث فرهنگی و خوانندگان مطبوعات با تماس های مکرر به این نوشته واکنش نشان داده و از قلم این شخص که خود را از نظریه پردازان در حوزه های مختلف می داند متعجب شدند.

به نام او که سرچشمه مهر و نیکی است

بازهم دل این کره خاکی لرزید و لرزشش این بار تاج سبز شیر خفته آسیایی را فرو ریزاند. این بار بی‌مهری زمین، دامان سرزمین دلیرمردان و شیرزنان آذری را گرفت و سرتاسر ایران زمین را غرق در سوگ و اندوه کرد. این فاجعه بس دردناک و اندوهناک بود و زخمی عمیق بر جان و روان و پیکر ایرانیان گذاشت.

قرعه بی‌مهری طبیعت که این بار به نام آذرآبادگان رقم خورد، ایرانی را در اندوه و ماتم فرو برد و رخت عزا بر تن میلیون ها ایرانی در سرتاسر پهنه گیتی کرد.

انتشار خبر زمین لرزه در شمال غرب کشور و از دست دادن صدها تن از پاک‌ترین فرزندان ایران همان‌گونه که چشمه‌های اشک را در این سرزمین جوشاند سبب غلیان چشمه‌های مهر و نوع‌دوستی و نیک سرشتی ملت ایران شد و به واقع همین امر تلخی حادثه را تاب تحمل داد.

امید است این حرکت مردمی که به این گستردگی بی‌سابقه بوده است تا رسیدن به بازسازی کامل مناطق آسیب‌دیده ادامه یابد و پس از آن نیز به صورت نهادی همیشگی باقی بماند تا شاید به بازسازی کامل مناطق دیگر آسیب دیده از زمین‌لرزه در ایران بیانجامد.

صفحه‌ها